Ne garip; yeni yeni farkediyorum ki, çocukları anne olunca çocuklaşıyor anneler... Ve insan, zamanın nasıl insafsız bir öğütücü olduğunu bu rol değişiminde anlıyor.
Eminim karnındaki ilk tekmemden, hatta doktorların \"Bundan sonra ağır kaldırmak yok\" müjdesinden beridir iki kişilik yaşıyorsun yaşamı... Doğum odasında bir küçük el saçlarına tutununca değişti herşey ve o el, o saçtan hiç eksik olmasın istedin.
Kimbilir kaç geceyi karyola başuçlarında derin iç çekişler dinleyip hüzünlenerek uykusuz geçirdin, kaç emzirme seansında bitkin uyuyakaldın. O gün bugündür hayatı, bir toprakla çiçeği kadar ortak üretiyor, tüketiyoruz. Yol boyu, kusurlarını hiç görmedik birbirimizin, yeteneklerimizi abarttık,
karşılıklı toz kondurmadık üzerimize, kol kanat gerdik...
Ben dünyanın en iyi evladıydım, sense tarihin en iyi annesi...
Her çığlıkta başucumda biteceğini bilmenin güveniyle büyüdüm. Her derdimde benden çok dertleneceğini bilmenin o bencil alışkanlığıyla ayakta kaldım.
Sevginle donandım...
* * *
Ama sonra birden o korkunç çark devreye girdi ve yaşamın acımasız kuralı işledi:
Büyüdüm...
Senin kollarında \"sen\"den habersiz, bambaşka bir \"ben\" çıktı ortaya. Bazen o eski \"ben\"e hiç benzemeyen bir \"ben\"...
Çünkü farkettim ki anlattığın masalların yaşamda karşılığı yokmuş. Kızlar bir prens umuduyla kurbağaları öpedursun, ben her yalanda burnumu yokladım. Şaşırdım.
Bostandaki danaların, ısırılmış lahanaların ve benzeri pastoral ninnilerin modasının geçtiğini gördüm sokakta... Söyleyemedim sana...
\"Yaşamın değiştiğini, eski tecrübelerin artık eskisi kadar geçerli olmadığını\" anlatan kitapları salonun ortasında açık bıraktım, açıp okuyasın diye...
Her kuşağın o vazgeçilmez ikilemi depreşti yeniden: \"Devir de amma değişti\" diye yakınırken sen, ben ilginle boğulduğumdan dertlendim.
Bir yeri yaralandığında \"Anam görürse ne kadar üzülür\" diye gizlemeye çalışmak küçük bir çocuk için nasıl ağır bir yüktür bilir misin?
Acından çok, O'nda yaratacağı acı, acıtır canını...
Oysa ne çok acılar paylaştık seninle.. Ve ne çok sevinçler yaşadık beraber... Nasıl dar günlerde yardıma koşup, kaç şenliğine ortak olduk birbirimizin..?
* * *
Lakin artık kafesten uçma vaktiydi. \"Danaların girdiği bostan\"da ayakta kalabilmenin yolu, tek başına kanat çırpmayı öğrenmekten geçiyordu.
Yargıladık birbirimizi bir dönem... Sorguladık...
Sen bana eş dost çocuklarını örnek gösterdikçe, ben seni eş dost ebeveynleriyle kıyaslar oldum.
Sen her sohbete \"Bizim çocukluğumuzda...\" diye başladıkça ben, değişen takvim yapraklarını koydum önüne...
Nasıl da zalim bir çark bu değil mi?
Doğuyor, doğuruyor ve günün birinde yuvadan uçacağını bile bile koca bir ömrü karşılıksız veriyorsun...
... Ve hayat birden ıssız bir adaya dönüşüveriyor.
Sonrası kah bir kapı zili beklentisi, kah bir mektup, kah bir telefon sesi... Gizliden gizliye özlenen bir torun müjdesi...
Fotoğraflar sarardıkça solan bir yaşam ve uzaklaştıkça yakınlaştığımız bir mazinin geri dönmez anıları...
Yazılarla konuştuk öyle zamanlarda... Bakışlarla anlaştık. Ağlaştık birbirimizden gizleyerek acılarımızı... Bir mimikle özleştik, bir gülüşle kavuştuk.
Ben büyürken... seni de büyüttüm.
* * *
Şimdi çok daha iyi anlıyoruz birbirimizi...
Çünkü küçücük bir el saçlarımı kavrıyor geceleri... Karyola başlarında uykusuz geceler geçiriyorum. Pastoral ninnilerle büyütüyoruz oğlumu; yalancı çocukların burunları uzuyor masallarda, öpülen kurbağalar prens oluyor.
...Ve yaşamın değiştiğini, eski tecrübelerin geçersizleştiğini anlatan kitapları kaldırıyoruz salondan gizli gizli...
O korkunç çark, acımasız bir hızla dönmeye devam ediyor. Zaman, öğütüyor kuşakları...
İnsan ancak mahrum kalınca anlıyor sevginin değerini... Bense sevginden mahrum kalmaya fazla dayanamayacağımı biliyorum.
O yüzden sana upuzun bir ömür diliyorum.
Hem biliyor musun?
\"Seni çok seviyorum.\"
Can Dündar
_________________
14 Mayıs 2008 23:37 | yorum ekleyin
Kaybolmuş bir kentin eskicisiydi
Makineleşmeye karşı duyguları topluyordu
Kaybolmuş bu kentin sokaklarında
Torbasında umut torbasında insana dair ne varsa
Yalnız degilsin eskici
Bir sabah güneş doğar
Sevgiden tuğlalarla
Yeniden kurarız bu kenti
Bu kent yorgun düşmüş bunca acıya
Yeni bir güne başlıyor umarsızca
Birtek eskici düşmüş yollara
Torbasında umut torbasında insana dair ne varsa
10 Mayıs 2008 00:24 | yorum ekleyin
Hoşgeldin masumiyet.
Biliyorum kapıdasın, uzun yoldan geldin;
biraz yorgun, biraz aç,
kapıyı çalmak üzeresin.
En son geçen yüzyıl,
bir Eylül sabahı görmüştüm seni;
çok özlemişim, nerelerdeydin?
Sen gitmeden önce de azdı kazancımız
ama daha mutluydu yuvamız.
Sayısallaşmamıştı henüz sevdamız,
umutlarımız;
doğum – dersane - ölüm diye üçe bölünmemişti
hayatımız.
Daha basitti sözlerimiz, küçüktü
hesaplarımız;
kurşun kalemle çizgili sayfalara yazılırdı
borçlarımız.
Eski, siyah beyaz bir Türk filmi;
sıradan, kıt kanaat geçinen
ama birbirlerine son derece düşkün aileleri,
delikanlı taksi şoförleri,
bomboş Boğaz sırtları,
kabarık saçlı mahcup kızları,
kötü ama yeri geldiğinde son derece vicdanlı
adamları,
çekimden sonra evlerine belki de hep aynı
koltukta
otobüsle dönen “zengin” anaları,
hep masumiyet, hep masumiyet...
Film bittiğinde
ve sen karelerini, beyaz perdeni toplayıp
gittiğinde,
bizler derin uykudaydık.
Gözlerimizi açtığımızda, filmin ikinci
yarısında değil,
bambaşka bir filmin tam ortasında,
on sekiz yaşından küçüklerin girebildiği
ancak masumiyetin alınmadığı,
kara camlı bir salondaydık.
Ayrı ayrı oturtulmuştuk.
Bizim mahalleden olmayanlarla,
rengarenk başka senaryoları, başka
hayatları,
başka aşkları, başka kahkahaları izliyorduk.
Hoşgeldin masumiyet;
nicedir özlemişim seni.
İyi ki geldin.
İyi ki kapının önünde,
biraz yorgun, biraz aç,
yanında bembeyaz perden,
kapıyı çalmak üzeresin;
iyi ki dışarıda duyduğum tıkırtı sensin...
09 Aralık 2007 00:59 | 1 yorum
Gün gelir, her şey değişir.
Gün gelir, hapisteki insan çıkar, dışardaki hayata karışır.
Gün gelir, kürsüde oturup kararlar veren yargıç emekli olur, avukatlığa başlar.
Gün gelir, güvenlik komutanı emekli olur.
Gün gelir, gardiyan işinden ayrılır, başka işe girer.
Hapisane zor geçittir.
Kimse hapisaneye girdiği gibi çıkmaz.
Ya büyür ya küçülür.
Büyüse de insandır, küçülse de insandır.
İnsan.
Bu dünyanın insanıdır.
Bu ülkenin insanıdır.
Gün gelir, suç sayılan erdem, erdem sayılan suç olur.
Gün gelir, içerdeki dışarda, dışardaki içerde olur.
Gün gelir, seni bulur
Sen ki insansın.
Sözüm sanadır.
Erdal ATABEK
02 Aralık 2007 22:33 | yorum ekleyin
Çırpınıyorsa
Yüreğindeki kuşlar
Uçuruvereceksin…
Susmayacaksın
Biriktirmeyeceksin umutlarını
Sırası gelmişse söyleyeceksin
Sırası gelmişse isteyeceksin
Gülmek de güçlüdür ağlamak kadar
Bileceksin
Kocaman gülüşlerle atılacaksın yaşamın kollarına
Ezmeyeceksin
Ezdirmeyeceksin
Bebeğini sever gibi seveceksin kendini
Çiçekler kalpler takacaksın saçlarına
Budanıp büyütülmüş
Kocaman tek bir gül olmaktansa
Binlerce kır çiçeği olmayı seçeceksin
Özgürlük adına
Olmazları sileceksin yüreğinden
Olurlar düşleyeceksin
Ve
Gözlerinin rengini
Asla… Asla unutmayacaksın
Umutla sevinçle bakacaksın gözlerine
Yüreğin gözlerinden konuşur… dinle
Yaşar TÜRKOĞLU
27 Kasım 2007 23:15 | 1 yorum
Yerin seni çektiği
kadar ağırsın
Kanatların
çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı
kadar canlısın
Gözlerinin uzağı
gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar
iyisin
Nefret ettiklerin
kadar kötü..
Ne renk olursa olsun
kaşın gözün
Karşındakinin
gördüğüdür rengin..
Yaşadıklarını kar
sayma:
Yaşadığın kadar
yakınsın sonuna;
Ne kadar yaşarsan
yaşa,
Sevdiğin kadardır
ömrün..
Gülebildiğin kadar
mutlusun
Üzülme bil ki
ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma
her şeyi,
Sevdiğin kadar
sevileceksin.
Güneşin doğuşundadır
doğanın sana verdiği değer
Ve karşındakine
değer verdiğin kadar insansın
Bir gün yalan
söyleyeceksen eğer
Bırak karşındaki
sana güvendiği kadar inansın.
Ay ışığındadır
sevgiliye duyulan hasret
Ve sevgiline hasret
kaldığın kadar ona yakınsın
Unutma yagmurun
yağdığı kadar ıslaksın
Güneşin seni
ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız
hissetiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin
kadar güçlü.
Kendini güzel
hissettiğin kadar güzelsin..
İşte budur hayat!
İşte budur yaşamak
bunu hatırladığın kadar yaşarsın
Bunu unuttuğunda
aldığın her nefes kadar üşürsün
Ve karşındakini
unuttuğun kadar çabuk unutulursun
Çiçek sulandığı
kadar güzeldir
Kuşlar ötebildiği
kadar sevimli
Bebek ağladığı kadar
bebektir
Ve herşeyi
öğrendiğin kadar bilirsin bunu da öğren,
Sevdiğin kadar
sevilirsin...
CAN YÜCEL
17 Kasım 2007 22:42 | yorum ekleyin
Sevgili
yetmiyor 'sevgili' sözü
tek başına. Karşılamıyor
içimi dolduran duyguyu.
Oysa ben 'sevgili'
derken neler
düşünüyorum bilsen.
Sonsuz, bir güneş
bir yudum rakı
çiçeğe durmuş ince bir
bahar dalı
oğlumun sıcak yanağı
anamın acılı gözleri
babamın tütün kokan eli
evimizdeki kuş
yarının güzel günleri.
Anlatılması güç binlerce
duygu ve sen...
İşte sen
beni hayata bağlayan
en güzel köprüsün;
köprülerin en güzelisin.
Sevgilim... Güzelim...
İnsanı yaşatan
içimizdeki hayat böceğidir.
O ölürse
hayatımızın da tadı biter.
O sakın ölmesin
yaşat onu.
17 Kasım 2007 21:01 | yorum ekleyin
Hangi zorluğu
yenmemiş insanoğlu.
Hele taşıyorsa içinde
bu insanca sevgiyi.
Güzel günler
zorlu duraklardan
geçer sevdiğim.
Damla damla
birikiyor insan.
Damla damla sevgili...
Bir gün
akıp gideceğiz hayata.
Duvarlar yıkılacak,
açılacak bütün kapılar
bilesin.
Benim yüreğim
sensin şimdi
seni vurur durur...
Ve yine damla damla
çoğalıyorsun içimde.
17 Kasım 2007 20:57 | yorum ekleyin
(BİR BEBEĞİN FERYADI)
Küçücük bir çocuğum ben, ana kucağında büyüyen.
Anayı, babayı ve ablayı hep özleyen.
Daha top oynamadım, uçurtma uçurmadım çayırlarda.
Umut nedir bilmezken umutlarımı mahvetmeyin
Evde mısır patlatsalar, rüzgâr kapıyı çarpsa korkar ağlarım.
Tüfekler, toplar, tanklar ve uçaklar kin kussa.
Bedenime bir tek mermi dokunmasa,üzüntüden ölürüm
Acı çeken, yaralanan, ölen insanları düşündükçe.
Bu kahrolası dünyaya gelmeyi ben istemedim
Şayet nefes alıyorsam, korkusuzca insan gibi yaşamak isterim
Soğuk kış gecelerinde, sobamız yanmasa da üşümem ben
Annem, babam gibi sizde gönül ateşinizi verin
Ailem yoksul, en küçük çocuk benim daha bebeğim
Rant uğruna zengin mermisiyle ölmek olmasın kaderim
Ekmek verin, aş verin bir damla süt verin beni birazcık sevin
Bu dünyaya geldiğime bin pişman etmeyin
Ben bu kış doğdum ama kar nedir bilmiyorum
Kartopu oynamak kardan adam yapmak istiyorum
Baharda açacak çiçekleri o rengârenk kelebekleri
Kuşları koyunları kuzuları görmek istiyorum
Barış mutlulukken savaş isteyenlere şaşıyorum
Yağmura hasret toprak gibi, anneme hasret yaşamak istemiyorum
Gücüm yetse minicik ellerimle, iğne batırırdım savaş isteyenlerin ellerine.
Acıyı hissetmeleri için sonrada ağlarım canları yandı diye
Minicik tertemiz beyaz tüylü köpek yavrusu verirdim savaş isteyenlere
Taşlaşmış yüreklerinde olmayan sevgi bir nebze yeşersin diye
Minicik kalbimi avuçlarına koyardım sıkmaları için,
öldürme zevkleri bitsin diye!
Konuşabilsen ah bir konuşabilsem haykırırdım;
SAVAŞA HAYIR DİYE!
Hadi ben daha bebeğim aklım ermiyor,
Allah aşkına söyleyin
Sizler kocamansınız.
Bu savaş niye?
Neden haykırmıyorsunuz ?
Savaşa Hayır diye
Durdurun nolur,
Ağlamasın kimse.
Haykırın nolur,
SAVAŞA HAYIR DİYE !
KAN DAMLAMASIN ARTIK
ANA YÜREKLERİNE
Haykırın nolur!
SAVAŞA HAYIR DİYE !
Faruk Develi
17 Kasım 2007 17:41 | 1 yorum
Duvarda
asılı diplomalar
insanı insan yapmaya yetmez.
Bilmelisin ki ...
Aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa,
anlam yükü o kadar azalır.
Bilmelisin ki ...
Karşındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında,
çizginin nereden geçtiğini bulmak zor.
Bilmelisin ki ...
Gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez.
Gerçek aşkların da!
Bilmelisin ki ...
Tecrübenin kaç yaşgünü partisi yaşadığınızla ilgisi yok,
ne tür deneyimler yaşadığınızla var.
Bilmelisin ki ...
Aile hep insanın yanında olmuyor.
Akrabanız olmayan insanlardan
ilgi, sevgi ve güven öğrenebiliyorsunuz.
Aile her zaman biyolojik değil.
Bilmelisin ki ...
Ne kadar yakın olursa olsunlar
en iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilir.
Onları affetmek gerekir.
Bilmelisin ki ...
Bazen başkalarını affetmek yetmiyor.
Bazen insanın kendisini affedebilmesi gerekiyor.
Bilmelisin ki ...
Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın
dünya sizin için dönmesini durdurmuyor.
Bilmelisin ki ...
Şartlar ve olaylar, kim olduğumuzu etkilemiş olabilir.
Ama ne olduğumuzdan kendimiz sorumluyuz.
Bilmelisin ki ...
İki kişi münakaşa ediyorsa,
bu birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmez.
Etmemeleri de sevdikleri anlamına gelmez.
Bilmelisin ki ...
Her problem kendi içinde bir fırsat saklar.
Ve problem, fırsatın yanında cüce kalır.
Bilmelisin ki ...
Sevgiyi çabuk kaybediyorsun,
pişmanlığın uzun yıllar sürüyor.
Can Yücel
21 Ekim 2007 23:37 | 1 yorum
Ne güzel şey hatırlamak seni :
ölüm ve zafer haberleri içinden,
hapiste
ve yaşım kırkı geçmiş iken...
Ne güzel şey hatırlamak seni :
bir mavi kumaşın üstünde unutulmuş olan elin
ve saçlarında
vakur yumuşaklığı canımın içi İstanbul toprağının...
İçimde ikinci bir insan gibidir
seni
sevmek saadeti...
Parmakların ucunda kalan kokusu sardunya yaprağının,
güneşli bir rahatlık
ve etin daveti :
kıpkızıl
çizgilerle bölünmüş
sıcak
koyu
bir karanlık...
Ne güzel şey hatırlamak seni,
yazmak sana dair,
hapiste sırtüstü yatıp seni düşünmek :
filânca gün, falanca yerde söylediğin söz,
kendisi değil
edasındaki dünya...
Ne güzel şey hatırlamak seni.
Sana tahtadan bir şeyler oymalıyım yine :
bir çekmece
bir yüzük,
ve üç metre kadar ince ipekli dokumalıyım.
Ve hemen
fırlayarak yerimden
penceremde demirlere yapışarak
hürriyetin sütbeyaz maviliğine
sana yazdıklarımı bağıra bağıra okumalıyım...
Ne güzel şey hatırlamak seni :
ölüm ve zafer haberleri içinden,
hapiste
ve yaşım kırkı geçmiş iken...
21 Ekim 2007 21:18 | yorum ekleyin
Ne güzel şey hatırlamak seni :
ölüm ve zafer haberleri içinden,
hapiste
ve yaşım kırkı geçmiş iken...
Ne güzel şey hatırlamak seni :
bir mavi kumaşın üstünde unutulmuş olan elin
ve saçlarında
vakur yumuşaklığı canımın içi İstanbul toprağının...
İçimde ikinci bir insan gibidir
seni sevmek saadeti...
Parmakların ucunda kalan kokusu sardunya yaprağının,
güneşli bir rahatlık
ve etin daveti :
kıpkızıl çizgilerle bölünmüş
sıcak
koyu bir karanlık...
Ne güzel şey hatırlamak seni,
yazmak sana dair,
hapiste sırtüstü yatıp seni düşünmek :
filânca gün, falanca yerde söylediğin söz,
kendisi değil
edasındaki dünya...
Ne güzel şey hatırlamak seni.
Sana tahtadan bir şeyler oymalıyım yine :
bir çekmece
bir yüzük,
ve üç metre kadar ince ipekli dokumalıyım.
Ve hemen
fırlayarak yerimden
penceremde demirlere yapışarak
hürriyetin sütbeyaz maviliğine
sana yazdıklarımı bağıra bağıra okumalıyım...
Ne güzel şey hatırlamak seni :
ölüm ve zafer haberleri içinden,
hapiste
ve yaşım kırkı geçmiş iken...
21 Ekim 2007 20:03 | yorum ekleyin
YÜRÜRÜM
ardinsira kostum dönersin diye
kiyametler koptu, sen hic duymadin..
gece gündüz gecer hayalin gözümden
günesim karardi, sen hic bilmedin..
birak üstüme gelsin ciplak atesin,
günahkar ruhumu yaksin da gecsin..
dagitsin icimde kalan ne varsa,
savursun külümü döksün de gecsin..
yürürüm gecede,yanarim senin icin..
bilirim yine de
sen asla dönmeyeceksin..
koparip gögsünden uzat yüregini,
kurusun gözyasim mahsere kadar..
nelere degistim senin hayalini,
bilseydin kalirdin sonsuza kadar...
birak üstüme gelsin ciplak atesin,
günahkar ruhumu yaksin da gecsin..
dagitsin icimde kalan ne varsa,
savursun külümü döksün de gecsin..
yürürüm gecede,yanarim senin icin..
bilirim yine de
sen asla dönmeyeceksin..
Nurettin Rençber - Yürürüm
20 Ekim 2007 20:35 | yorum ekleyin
< Geri 1 İleri >