YOKLUĞUN BUZ GİBİ SOĞUK ...!
03 Şubat 2008 13:40
şikayet
Uzaklardan bir ses olmanı isterdim, bir selam, bir nefes... "Üşüme" diye
seslenmeni isterdim... Bir el olmanı isterdim, bir kol... "Özledim" deyip
sarılmanı... En karanlık yerinde düşlerimin çıkıp gelmeni isterdim. Kınalı bir
bahar gibi, umut ışığı olmanı isterdim hayatıma... Gelseydin ve yaslasaydım
başımı omuzuna, ağlasaydım doya doya ... Geçerdi üşümesi yüreğimin, geçerdi
üşümesi içimin, kirpiklerimde yağmurlar dumanlanmazdı biliyorum...
Seninle suları yeşil bir ırmağın kıyısında buluşmak, saçlarının
kokusundan öpmek, içime çekmek ve serin soluğundan içmek, sana sarılmak,
kucaklamak, uçmak isterdim…
Ama nafile, aramızdaki bütün yollar
kapalı... Bütün dallar kesik... Yokluğun buz gibi soğuk... Üşüyorum... Yüreğim
de donmuş sanki. Gözlerimde...
Ateşler içinde bedenim... Öyle bir üşüme ki,
hiç bir şey ısıtmıyor artık. Bütün uzuvlarım uyuşmuş. Ezip geçiyor ruhumu
acılar...
Yoksun işte, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor şimdi.
Kirpikleri kırılan bir zamanın teninde, ağrılı şiirler topluyorum gecelere
şimdi...
Bilirim, sevmek ve özlemek bir ateşe dokunmaktır; yakmaktır
yüreğini yangınlarda. Ama ben üşüyorum. Yokluğun buz gibi soğuk. Yakacak bir
şeyimde yok…
Ağlıyorum, buza dönüşüyor gözyaşlarım… Ağlıyorum, akıp gidiyor
gözyaşlarım çağlayanlara… Bakakalıyorum ardından çaresiz…
Ah! bir el
olsan dokunsan alnıma, okşasan saçlarımı bir anne şefkatiyle.. Geçerdi ağrısı
başımın, geçerdi biliyorum... Bir gül olsaydın bahçemde, koklasaydım nefes
nefes, çekseydim içime derin derin... Bir göz olup baksaydın gözlerime, çekip
alsaydın içindeki hüznü... Ah! bir bilsen nasıl sevinirdi yüreğim, nasıl
sevinirdi dudağımdaki gelincik, kapımdaki akasya...
Susuyorum artık
derin derin... Ve sessizce soluyorum bir hazan yaprağı gibi... Oysa ne kadar çok
hasretim konuşmaya, anlatmaya anlaşılmaya... Oysa ne çok istiyorum, tüm
bedenimden söküp almanı yalnızlığımı, hicranımı bir tılsımla...
Yüreğim
kanrevan, dikenler acımasız, ayaklarım kırık koşamıyorum artık doruklara, menzil
uzak...
Gel. Yüreğim ol seher gülüm, her ölümümde bana yeniden hayat
ver. Elim ol, ayağım ol, canım ol... Gecem - gündüzüm ol... Ağlayan gözlerim ol
her damlada yeniden doğur beni, yeniden doğur umudumu. Her öldüğümde yeniden
yarat ki, seni ne kadar özlediğimi anlatayım yeryüzündeki bütün canlı cansız
varlıklara, ne kadar çok sevdiğimi ...
Önce sen gel sevgilim solmadan
resimler, şiirler sislenmeden... İslenmeden geceler ... Sonra ölüm gelsin...
Yoksun işte, kalbimin kuyusu en hazin sesle inliyor şimdi.