yagmur83

varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık,sadece olmayacaksın.sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda.belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sora.içimden olmayacak,boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim.hani hep kızardın ya 'konuş konuş konuş'derdin,haykırabilirmiyim şimdi korkaklığını.bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yanlızlığı,artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken,haykırabilirmiyim dersin,susarmıyım,gülüp geçermiyim yoksa...?aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin,dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli,unutmalı.seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim.var olduğum heryer aşkın şehri olmalı artık,yeniden sevmenin,sevebilmenin yeri her yer,zamanı yaşanan ve yaşanmış tüm zamanlara,uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına.kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı,bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım.her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim.kabullenebilmeli,hazmedebilmeli,aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim.bu satırlarla büyümeye başlamalıyım,sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için.zira yoksun.sanki benim hiç senim olmamış,sanki bizi hiç yaşamamışız,sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi.artık yeni bir şarkı söylemenin vakti,yaşanmışlığına,yitikliğime hiç aldırmadan,sanki benim hiç senim olmamış gibi...